ولی گل های حسرت می دمد زان خار و خس ما را

به راه محمل جانان چنان بی خود نیم امشب

که هوش رفته باز آید به فریاد جرس ما را

به آب چشم ما پرورده شد خار و خس کویش

گر از دل هر نفس این آه عالم سوز برخیزد

کسی دیگر نخواهد ساخت با خود هم نفس ما را

ز دست ما کشیدی طره و صد جا گره بستی