بعد از این بر گریه خود خنده می آید مرا

گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا

بنده سلطان عشقم، تا چه فرماید مرا؟

بس که کردم گریه پیش مردم و سودی نداشت

بسته زلف پری رویان شدن از عقل نیست

لیک من دیوانه ام، زنجیر می باید مرا

وعده وصل تو داد اندکی تسکین دل