وعده وصل تو داد اندکی تسکین دل

بعد از این بر گریه خود خنده می آید مرا

بسته زلف پری رویان شدن از عقل نیست

لیک من دیوانه ام، زنجیر می باید مرا

تا رخ خوبت نبینم دل نیاساید مرا

وه! که خواهد شد، هلالی خانه عمرم خراب

جان غم فرسوده من چند از غم بفرساید مرا؟