عجب جمعیتی روزی شد این جمع پریشان را!

نمی خواهم که خط بالای آن لب سایه اندازد

که بی ظلمت صفای دیگرست اب حیوان را

به زلفت بسته شد دل های مشتاقان، بحمدالله

کسی چون جان برد زین کافران سنگ دل، یارب؟

که در یک لحظه میریزند خون صد مسلمان را

طبیبا، تا به کی بر زخم پیکانش نهی مرهم؟