طبیبا، تا به کی بر زخم پیکانش نهی مرهم؟

عجب جمعیتی روزی شد این جمع پریشان را!

کسی چون جان برد زین کافران سنگ دل، یارب؟

که در یک لحظه میریزند خون صد مسلمان را

برو، مگذار دیگر مرهم و بگذار پیکان را

هلالی، دل منه بر شیوه آن شوخ عاشق کش

سخن بشنو و گرنه بر سر دل می کنی جان را