تو، ای فارغ، که عزم باغ داری سوی ما بگذر

دریغا! تازه خواهد کرد داغ دل فگاران را

به صد امید عزم کوی او دارند مشتاقان

خداوندا، به امیدی رسان امیدواران را

که در خون جگر چون لاله بینی داغ داران را

اگر من بابلم، اما تو آن گل برگ خندانی

که از باغ تو بویی بس بود چون من هزاران را