که از باغ تو بویی بس بود چون من هزاران را

تو، ای فارغ، که عزم باغ داری سوی ما بگذر

که در خون جگر چون لاله بینی داغ داران را

اگر من بابلم، اما تو آن گل برگ خندانی

هلالی کیست، کان مه توسن برانگیزد به قتل او

به خون این چنین صیدی چه حاجت شهسواران را؟