شمع را بگداختم، آتش زدم پروانه را

گه نمک ریزد به خم، گه بشکند پیمانه را

محتسب تا چند در شور اورد می خانه را؟

هر کجا شب ها ز سوز خویش گفتم شمه ای

قصه پنهان ما افسانه شد، این هم خوشست

پیش او شاید رفیقی گوید این افسانه را

این همه بیگانگی با آشنایان بس نبود؟