شوخ چشمی که چون نگه می کرد

طرفه تر آن که «شاه» داشت لقب

سرو قدی که چون قدم می زد

هر قدم عالمی به هم می زد

خانه مردمان تبه می کرد

پیش آن چشم خواب ناک سیاه

سرمه بی قدر همچو خاک سیاه