خانه مردمان تبه می کرد

سرو قدی که چون قدم می زد

هر قدم عالمی به هم می زد

شوخ چشمی که چون نگه می کرد

پیش آن چشم خواب ناک سیاه

سرمه بی قدر همچو خاک سیاه

بودش از زهر چشم مژگان ها