زخم آن قوم نه از تیغ و نه از زوبینست

مگس آنجا که لب تست گریزد ز شکر

تلخش آید شکر از بس که لبت شیرینست

عاشقان خسته مژگان دو چشم سیهند

چون خرامی تو خلایق همه گویند بهم

آن بهشتی که خدا وعده نمودست اینست

بت من چین به جبین دارد و حیرانم ازین