چون خرامی تو خلایق همه گویند بهم

تلخش آید شکر از بس که لبت شیرینست

عاشقان خسته مژگان دو چشم سیهند

زخم آن قوم نه از تیغ و نه از زوبینست

آن بهشتی که خدا وعده نمودست اینست

بت من چین به جبین دارد و حیرانم ازین

که بود چین به صنم یا که صنم در چینست