خدای غیب بود حاضر ار گواهی نیست

به غیر رزق مقدر که می خورم شب و روز

مرا ز ملک جهان بهره جز نگاهی نیست

هرآنچه می رسد از غیب می نهم به حضور

ورای عالم جانم حواله گاهی هست

گرم ز عامل دیوان حواله گاهی نیست

حصار عقل مسخر کنم به همت عشق