افعی زلف کجت تا به سر دوش افتاد

مر مرا هیچ به شیرینی دشنام تو نیست

نوش جانست هر آن نیش که با نوش افتاد

شاه حسنت به جفا شیوه ضحاک گرفت

پیرهن چاک زنم دمبدم از غم چکنم

که مرا کار بدان سرو قباپوش افتاد

با همه زهد که قاآنی ما می ورزد