مر مرا هیچ به شیرینی دشنام تو نیست

صبح با شام سیه باز هم آغوش افتاد

آنچنان در رخ نیکوی تو حیران ماندم

که مرا کعبه و بتخانه فراموش افتاد

نوش جانست هر آن نیش که با نوش افتاد

شاه حسنت به جفا شیوه ضحاک گرفت

افعی زلف کجت تا به سر دوش افتاد