که مرا کعبه و بتخانه فراموش افتاد

گشت یک سان شب و روزم که ترا از رخ و زلف

صبح با شام سیه باز هم آغوش افتاد

آنچنان در رخ نیکوی تو حیران ماندم

مر مرا هیچ به شیرینی دشنام تو نیست

نوش جانست هر آن نیش که با نوش افتاد

شاه حسنت به جفا شیوه ضحاک گرفت