آنچنان در رخ نیکوی تو حیران ماندم

به میان بار دگر خون سیاوش افتاد

گشت یک سان شب و روزم که ترا از رخ و زلف

صبح با شام سیه باز هم آغوش افتاد

که مرا کعبه و بتخانه فراموش افتاد

مر مرا هیچ به شیرینی دشنام تو نیست

نوش جانست هر آن نیش که با نوش افتاد