نوش جانست هر آن نیش که با نوش افتاد

آنچنان در رخ نیکوی تو حیران ماندم

که مرا کعبه و بتخانه فراموش افتاد

مر مرا هیچ به شیرینی دشنام تو نیست

شاه حسنت به جفا شیوه ضحاک گرفت

افعی زلف کجت تا به سر دوش افتاد

پیرهن چاک زنم دمبدم از غم چکنم