پیرهن چاک زنم دمبدم از غم چکنم

نوش جانست هر آن نیش که با نوش افتاد

شاه حسنت به جفا شیوه ضحاک گرفت

افعی زلف کجت تا به سر دوش افتاد

که مرا کار بدان سرو قباپوش افتاد

با همه زهد که قاآنی ما می ورزد

عاقبت در سر خم می زد و مدهوش افتاد