صید هشیاران و مستان هردو زین دستان کند

هم گل بویا بود هم بلبل گویا بود

زان گهی دستان کند گه جلوه چون بستان کند

خود بود هشیار و چشمش مست می خواهد به مکر

کودکی شیرین زبانست او که لحن دلکشش

دایه عیش و طرب را شیر در پستان کند

لاله روی نکویش لال سازد عقل را