لاله روی نکویش لال سازد عقل را

صید هشیاران و مستان هردو زین دستان کند

کودکی شیرین زبانست او که لحن دلکشش

دایه عیش و طرب را شیر در پستان کند

پس به هر معنی که خواهی بزم لالستان کند

در پس دف چون کند پنهان رخ رخشان خویش

ماه را ماندکه جا در کفه میزان کند