دایه عیش و طرب را شیر در پستان کند

خود بود هشیار و چشمش مست می خواهد به مکر

صید هشیاران و مستان هردو زین دستان کند

کودکی شیرین زبانست او که لحن دلکشش

لاله روی نکویش لال سازد عقل را

پس به هر معنی که خواهی بزم لالستان کند

در پس دف چون کند پنهان رخ رخشان خویش