پس به هر معنی که خواهی بزم لالستان کند

کودکی شیرین زبانست او که لحن دلکشش

دایه عیش و طرب را شیر در پستان کند

لاله روی نکویش لال سازد عقل را

در پس دف چون کند پنهان رخ رخشان خویش

ماه را ماندکه جا در کفه میزان کند

گرچه می خواهد که حسن خود بپوشاند ولی