در پس دف چون کند پنهان رخ رخشان خویش

دایه عیش و طرب را شیر در پستان کند

لاله روی نکویش لال سازد عقل را

پس به هر معنی که خواهی بزم لالستان کند

ماه را ماندکه جا در کفه میزان کند

گرچه می خواهد که حسن خود بپوشاند ولی

حس او پیداترست از آ نکه او پنهان کند