آب مینا مگرت گرد غم از دل بزداید

باده در شیشه همان به که پری وار بماند

ورنه عقلم کند از ریشه گر از شیشه درآید

چشم بینا چه تمتع برد از آتش سینا

ای که فتی سخن عشق نشاط آرد و مستی

لب فروبندکزین قصه بجز غصه نزاید

برکشد یا بکشد یا بزند یا بنوازد