گل چنان سرخ و لطیفست که گلگونه نباید

برکشد یا بکشد یا بزند یا بنوازد

پیش جانان سخن از چون و چرا گفت نشاید

دوست با طلعت زیبا چکند خلعت دیبا

گوییم ترک بتان گو که قیامت رسد از پی

خود همینست قیامت که بتی رخ بنماید

گفتمش دوش ببین نقش غم از چشم پرآبم