پیش جانان سخن از چون و چرا گفت نشاید

ای که فتی سخن عشق نشاط آرد و مستی

لب فروبندکزین قصه بجز غصه نزاید

برکشد یا بکشد یا بزند یا بنوازد

دوست با طلعت زیبا چکند خلعت دیبا

گل چنان سرخ و لطیفست که گلگونه نباید

گوییم ترک بتان گو که قیامت رسد از پی