گوییم ترک بتان گو که قیامت رسد از پی

پیش جانان سخن از چون و چرا گفت نشاید

دوست با طلعت زیبا چکند خلعت دیبا

گل چنان سرخ و لطیفست که گلگونه نباید

خود همینست قیامت که بتی رخ بنماید

گفتمش دوش ببین نقش غم از چشم پرآبم

گفت خاموش که این نقش بر آبست نپاید