خود همینست قیامت که بتی رخ بنماید

دوست با طلعت زیبا چکند خلعت دیبا

گل چنان سرخ و لطیفست که گلگونه نباید

گوییم ترک بتان گو که قیامت رسد از پی

گفتمش دوش ببین نقش غم از چشم پرآبم

گفت خاموش که این نقش بر آبست نپاید

رشکم آیدکه کسی عکس تو در آب ببیند