جان های عزیز در رهت خوار

جان بی تو به پیکرم بود تنگ

سر بی تو به گردنم بود بار

دلهای گشاده از غمت تنگ

ابروی تو بر سرم کشد تیغ

مژگان تو بر دلم زند خار

ای تازه جوان که چون جوانی