به خدا چنان بگریم ز جدایی حبیبم

که موذنان بخوابند و برآمد آفتابم

به عتاب چند گویی که رو ار نه ریزمت خون

نکشی مرا و دانی که همی کشد عتابم

که بروی آب ماند تن خسته چون حبابم