وجو دت از چه آب وگل سر شته ای مه چگل

که هر جا که پا نهی سریست زیر پای تو

شدی به نیم چشم زد ز چشم فتنه خرد

که دور باد چشم بد ز چشم فتنه زای تو

که می دود هزار دل همیشه در قفای تو

تراست بر بکف کمان که تاکنی مرا نشان

مراست کف بر آسمان که تا کنم دعای تو