شدی به نیم چشم زد ز چشم فتنه خرد

رضای من مجو ز سر سر من و رضای تو

مگر به چشم ما نهی و گرنه برکجا نهی

که هر جا که پا نهی سریست زیر پای تو

که دور باد چشم بد ز چشم فتنه زای تو

وجو دت از چه آب وگل سر شته ای مه چگل

که می دود هزار دل همیشه در قفای تو