مراست کف بر آسمان که تا کنم دعای تو

وجو دت از چه آب وگل سر شته ای مه چگل

که می دود هزار دل همیشه در قفای تو

تراست بر بکف کمان که تاکنی مرا نشان

مرا زنی به تیغ و من نیم به فکر جان و تن

زبان گشوده در سخن به فکر مرحبای تو

دلم ز خلق بی گمان به کنج سینه شد نهان