که هرچه گویمت آنی چو بنگرم به از آنی

به رنگ و بوی جهانی نه بلکه بهتر از آنی

به حکم آنکه جهان پیر گشته و تو جوانی

ستاره ای نه مهی نه فرشته ای نه گلی نه

که گفت راحت روحی نه راحتی که بلایی

که گفت جوشن جانی نه جوشنی که سنانی

ز خط و خال تو بردم گمان که آهوی چینی