کتاب شعر تو قاآنی ار بجوی نهد کس

که حد حسن تو برتر بود ز درک معانی

ز بیخودی شبی آخر دو طره تو بگیرم

بخایمت لب و دندان چنانچه دیده و دانی

ز آب یک دو قدم بیشر رود ز روانی