که حد حسن تو برتر بود ز درک معانی

تو ای ستاره خاکی ز چهر پرده برافکن

که پرده مه و خورشید و اختران بدرانی

چگونه در سخن آید حدیث روی نکویت

ز بیخودی شبی آخر دو طره تو بگیرم

بخایمت لب و دندان چنانچه دیده و دانی

کتاب شعر تو قاآنی ار بجوی نهد کس