که پرده مه و خورشید و اختران بدرانی

منم حجاب ره تو چه باشد ار ز عنایت

مرا ز من برهانی به خویشتن برسانی

تو ای ستاره خاکی ز چهر پرده برافکن

چگونه در سخن آید حدیث روی نکویت

که حد حسن تو برتر بود ز درک معانی

ز بیخودی شبی آخر دو طره تو بگیرم