ز بیخودی شبی آخر دو طره تو بگیرم

که پرده مه و خورشید و اختران بدرانی

چگونه در سخن آید حدیث روی نکویت

که حد حسن تو برتر بود ز درک معانی

بخایمت لب و دندان چنانچه دیده و دانی

کتاب شعر تو قاآنی ار بجوی نهد کس

ز آب یک دو قدم بیشر رود ز روانی