چگونه در سخن آید حدیث روی نکویت

مرا ز من برهانی به خویشتن برسانی

تو ای ستاره خاکی ز چهر پرده برافکن

که پرده مه و خورشید و اختران بدرانی

که حد حسن تو برتر بود ز درک معانی

ز بیخودی شبی آخر دو طره تو بگیرم

بخایمت لب و دندان چنانچه دیده و دانی