و ز طره ای که چون تن مارست پر شکنج

ما بارها به بوس لبش را شخوده ایم

با ابرویی که چون دم شیرست پر گره

بازی کنان شجاعت خویش آزموده ایم

ما صدهزار چین به فراغت گشوده ایم

از خود چو آبگینه نداریم هیچ نقش

وز طبع ساده نقش دو عالم نموده ایم