گر بشنوم به ساحت آن بویی از غمت

گر صدهزارکوه گرانم نهد به دوش

آسان کشم چوکاه به نیرویی از غمت

جنت جهنمی شود از تف آه من

جان کیست تن کدام صبوری چه تاب چیست

گر در رسد بشارت یرغویی از غمت

تا بو که قصه تو بپوشم از این و آن