گر در رسد بشارت یرغویی از غمت

جنت جهنمی شود از تف آه من

گر بشنوم به ساحت آن بویی از غمت

جان کیست تن کدام صبوری چه تاب چیست

تا بو که قصه تو بپوشم از این و آن

آرم هماره روی بهر سویی از غمت

موی ازکفم برآمد و برنامدم ز دست