تا تو همی به جنبش چون باد بیزنی

ای زلف اگر نه چهره جانان من بت است

تاکی مقیم خدمت او چون برهمنی

نشگفت کاتش رخ یار است شعله ور

گر خود نه صبد آن مگس خالت آرزوست

بروی چو عنکبوت چرا تار می تنی

با آنکه مسکنت دل ما بود روز و شب