از خط یار قصد عذارش کنی بلی

ماری به گنج و سرو از آن آشیان کنی

خواهم ترا ز رشته جان ساختن طناب

تا چون سیاه چادر برچیده دامنی

عقرب شب سیاه گراید به روشنی

ای صف کشیده مژگان خوابم ربوده ای

مانا تو در دو چشمم یک مشت سوزنی