کامروز در زمانه به خوبی معینی

ای صف کشیده مژگان خوابم ربوده ای

مانا تو در دو چشمم یک مشت سوزنی

ای ترک خلخ ای بت روم ای نگار چین

ز آهن پری به طبع گریزد تو ای پری

چندین چرا به سخت دلی همچو آهنی

اینک به پیش روی تو اشکم رود ز چشم