مهر منیر تابی از روی انورش

بر چرخ هرچه انجم کیلی ز خرمغش

بر خاک هرچه مردم خیلی ز لشکرش

بحر محیط آبی از جوی رحمتش

طاقیست قدر او که بود شمس شمسه اش

طوقیست حکم اوکه بود چرخ چنبرش

گویی سپهر از چه ز جیب جلالتش