جانی تو در لطافت و اینک عیانیا

سهراب وار خنجر عشقت دلم شکافت

ترکا مگر تو رستم زاولستانیا

گویند جان ز فرط لطافت نهان بود

معلوم شد که مردم چشم منی از آنک

در چشم من نشسته و از من نهانیا

بنگر در آب و آینه منگر که ترسمت