معلوم شد که مردم چشم منی از آنک

ترکا مگر تو رستم زاولستانیا

گویند جان ز فرط لطافت نهان بود

جانی تو در لطافت و اینک عیانیا

در چشم من نشسته و از من نهانیا

بنگر در آب و آینه منگر که ترسمت

عاشق شوی به خویش و درانده بمانیا