بنگر در آب و آینه منگر که ترسمت

جانی تو در لطافت و اینک عیانیا

معلوم شد که مردم چشم منی از آنک

در چشم من نشسته و از من نهانیا

عاشق شوی به خویش و درانده بمانیا

روزی بپرس از دهن تنگ خود که تو

عاشق نگشته ای ز چه رو بی نشانیا